Op zoek naar Verlichting? Denk het om!

Een overweging met een vleugje humor en veel liefde.

Zijn er werkelijk meer mensen bezig met contemplatie en innerlijke groei in deze tijd van Covid-19? Overal zie je hoopvolle berichten. Wat de maatschappij (nog) niet voor elkaar krijgt met 1,5 graden Celsius, lukt wel met de 1,5 meter (hoewel ook velen 1,5 cm hanteren). Schonere lucht, schoner water en meer dieren te zien en te horen… Begrijp me niet verkeerd, het is afschuwelijk als je een dierbare verliest in deze tijd, aan deze ziekte en ik leef met hen mee. Toch vraag ik me steeds af: gaat er werkelijk wat veranderen na deze periode in onze maatschappij? Was het erg genoeg? Leren mensen hiervan? En ik vind die gedachte verschrikkelijk! Ik wil er juist graag met positiviteit naar kijken en vertrouwen hebben, maar het lukt me niet goed. Waarom is dat? En wat heeft “het werken aan de binnenkant” ofwel binnenwerk met dit alles te maken?

Al sinds mijn tienerjaren is ‘verlichting’ (boeddhisme) een mysterieus begrip met grote aantrekkingskracht voor mij. Het klonk me beter in de oren dan leven zoals Moeder Teresa. In mijn studententijd voelde lezen over het boeddhisme als ‘thuiskomen’. Zeer eclectisch als ik ben, mengt het prima met o.a. naastenliefde, doen wat goed is, goed rentmeesterschap, vanuit je hart leven, optimaal jezelf zijn en onvoorwaardelijke liefde voelen. Wie wil dat niet? Maar in al die tijd ben ik nog steeds niet verlicht. Liefde voor anderen lukte me altijd prima. Als kind leerde ik in de kerk: heb uw naaste lief zoals uzelf. Dat impliceert dat je jezelf lief moet hebben, nietwaar? Het hield me eventjes bezig tijdens de dienst, maar als volwassene ging ik naarstig op zoek naar die zelfliefde.

Zelfliefde

Wat helpt me in dit proces? Naast meer doen wat in mijn hart leeft, heb ik graag goede gesprekken met mensen waar ik veel van houd. Ik vind ook veel inspiratie in boeken, lezingen en interviews met Thich Nhat Hanh en Pema Chödrön (dank Loes Vialle voor de mooie tip). De titel van haar laatste boek ‘Welcoming the Unwelcome’ inspireert ze me om ook op het vlak van innerlijke groei eens “om te denken”. Eigenlijk pas ik die techniek al toe in humor, muziek, innovatie en ontwerp! Zo bevat het netwerkspel “Talent Caching” een boel mogelijke oplossingen voor de nodige angsten en ongemakken die ik ooit voelde -en besprak met anderen- met vele netwerkborrels en conferenties. Omdenken en opnieuw onbevangen kijken, ik hou ervan! Dus, laten we het proces naar verlichting eens omdenken!

Verzwaring

“Verzwaring” is -als ik verlichting omdenk- een prachtige methode om met mezelf aan de slag te gaan. Geheel nieuw ook voor mij. Zo was het eten van veel chocolade, pasta en aardappels -hoewel plezierig- niet eerder een doel in mijn leven en het levert me nu de nodige Corona-kilo’s op. Let op, dit is in het kader van duurzaamheid enkel vol te houden met lokale seizoensproducten, duurzame chocolade en mee-rek-broeken (dus niet steeds nieuwe online bestellen!). Boodschappen sjouwen en meer bewegen -liefst in de natuur- levert me nu ook meer spieren op (spieren zijn zwaarder dan vetweefsel) en het maakt je hoofd leeg. Eh wacht… hoort dit wel bij verzwaring of ben ik stiekem toch met verlichting bezig? Verder met verzwaren… Als ik op internet zoek ontvouwt zich een wereld van Deep Pressure Stimulation, waar mensen rustiger van worden. Interessant! Ik ga er maar even niet op in. Toch mooi hoe de taal werkt, nietwaar?

Verduistering

Verduistering is een geheel andere benadering op het omdenken van verlichting. Gordijnen dicht doen helpt niet: de kinderen gillen nog steeds door het huis. Ik heb de laatste tijd wel weer donkere hutten gebouwd samen met de kinderen, maar ik voelde ook hierin niet een grote, blijvende verandering. Altijd mooi wel, dat moment van spanning samen: ‘we zitten in onze hut!’. Het belang van spelen kende ik. Wellicht moet ik het meer zoeken in het ‘gemoed’? Het woord bevat al ‘moed’ en dat is precies hetgeen ik moet aanspreken! Verduisteren… dus… eh… Duister. Hoe maak ik mezelf extra verdrietig, bang, donker en hoe ga ik dat dan ook werkelijk aan? Dat eerste is een makkie! Ik hoef enkel aan onze klimaatcrisis te denken en het is voor elkaar, met het risico op regelrechte paniek, dat dan wel weer. Alleen dat aangaan is nog wel een dingetje. Dat vergt moed. Ik weet dat de oplossing ligt in het ervaren: “met liefde naar de pijn”, zei een goede vriendin van me. Klopt. Emoties en gevoelens dragen een schat aan informatie in zich als het gaat om innerlijke navigatie. Nu nog vaker doen! Dan komt de Lach vanzelf weer.

Regenboog?

In een gedachten-experiment, gebruik ik ook graag de dialectiek. Er is met verzwaring of verduistering en verlichting vast iets moois te bereiken! Is het allemaal wel zo zwart-wit? Zijn er niet vele grijstinten? Zeker! En alle kleuren van de regenboog zijn er ook! Maar waar leidt dat heen? En het ultieme antwoord hoe ik de zoektocht naar verlichting kan omdenken kwam vorige week!

Stop gewoon met zoeken! WAT?! Ja, je leest het goed. Deze week kreeg ik van mijn ene coach een artikel onder mijn neus over non-dualisme (dank voor de long-read Angelique Woerdman) met daarin de oproep om te stoppen met de zoektocht. Mijn andere coach Jolanda Simons triggerde me jaren geleden al met “leren is niet lineair maar cyclisch” en zei tegen me op een zonnig terras: “het is al goed!” Ik kon het niet geloven toen, want ik zag van alles dat nog niet goed was en waar ik aan wilde werken. Maar ze heeft gelijk. Het is er allemaal al in potentie.

Verbinding

We leren in onze samenleving dat we een individu zijn, maar in wezen zijn we allemaal verbonden. De pijn die je een ander aandoet, raakt jou ook. Het vormt je. Vergeving van de ander is heling voor jezelf. We zijn verbonden. Wat heerlijk! Dus stop met zoeken (naar verlichting) en de problemen oplossen in jezelf, stop het hebben van een relatie met jezelf, door jezelf te zijn.

Het volledig stoppen van de levenslange zoektocht gaat het best als je je onderdompelt in het gevoel van Verbinding, Non-Dualiteit oftewel Onvoorwaardelijke Liefde. Af en toe voel ik dat, diep van binnen, sinds mijn tienerjaren en het lukt me steeds vaker het te voelen. Heerlijk! Een wijze professor uit België zei tegen me: ik voel het altijd, iedere dag! Ongelooflijk! Dat wilde ik ook en ik wens dat iedereen toe! Het kan. Lieve mensen, dát hebben we nodig in onze wereld.

Persoonlijkheidsontplooiing, bewustzijnsverruiming en natuurlijk zelfrealisatie zou het wereldwijde doel moeten zijn van alle soorten opvoeding en van alle soorten onderwijs. Alleen op die manier kan de mensheid zijn lang gekoesterde ideaal geleidelijk aan gaan realiseren: vrede op aarde, vrijheid op aarde, vreugde op aarde, wijsheid op aarde, liefde op aarde, geestelijke vervulling op aarde.

‘De vele misverstanden over verlichting’ – FRANS LANGENKAMP

Gewoon jezelf zijn? Eh… Dat is eigenlijk niet zo gewoon, dat is hard werken. Het levert je wel veel op. Een betere verbinding in jezelf (oftewel volledig jezelf zijn), maakt het mogelijk beter te verbinden met de ander en vanuit die liefde met de hele wereld. Vanuit liefde doe je er immers alles aan opdat de ander het goed heeft. Dat is duurzaamheid voor mij op een diep niveau. 

Ik hoor graag hoe jij dat ervaart. Wil je dat met me delen?